Motor Mobiliteit : Motorrijden met een orthese of prothese

Motorrijden is een passie, ook voor veel mensen met een lichamelijke beperking, zoals een handamputatie of een verlamde linker- of rechterarm. Zij kunnen hun passie blijven beleven, dankzij het werk van de projectgroep Motor Mobiliteit voor Gehandicapten. Orthopedisch technicus Wilfred Mijnheer zorgt voor de orthesen en prothesen.

Dit voorjaar is het alweer de zeventiende keer dat de jaarlijkse toertocht wordt georganiseerd voor motorrijders met een lichamelijke beperking. De tocht gaat dit keer door de Duitse Eiffel. Initiatiefnemer is een oud-motorordonnans bij de marechaussee en gepassioneerd motorrijder, die ooit door een ongeval een verlamde arm kreeg. Via de projectgroep Motor Mobiliteit voor Gehandicapten (MMVG) kreeg hij een orthese, waardoor hij zijn motorrijbewijs voor mensen met een lichamelijke beperking kon halen. “Hij was daar zo blij mee dat hij besloot om voortaan elk jaar een toertocht te organiseren voor motorrijders met een orthese of prothese. Dat werd een enorm succes. Vorig jaar ben ik mee geweest. Ik vond het indrukwekkend om al die motorrijders te zien genieten, ieder rijdend op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo, veilig en verantwoord.”

Wilfred Mijnheer, orthopedisch technicus bij Stel orthopedie in Tynaarlo, bij Assen, is trots als hij het vertelt. Logisch, want hij maakt de orthesen en prothesen voor de motorrijders met een lichamelijke beperking, zoals een handamputatie of een verlamde linker- of rechterarm. Mijnheer heeft sinds enige tijd weliswaar een assistent die met hem meeloopt, maar eigenlijk is hij de enige instrumentmaker die dat doet, niet alleen in Nederland, maar vermoedelijk wereldwijd. “Ik doe dat al twintig jaar. Rob Janssen, meervoudig sprintkampioen voor motoren, vroeg me ooit om een man met een verlamde arm te helpen die wilde motorrijden. Rob zou zorgen voor een aanpassing aan de motor, en ik zou de voorziening maken. Zo is het begonnen.”

Willy Wortel

Dat heeft intussen, twintig jaar later, geleid tot een bloeiend bestaan van de MMVG. Deze bestaat uit Stel Orthopedie voor de orthesen en prothesen, en Rob Janssen en zijn opvolger Albert Lukens voor de aanpassingen aan de motoren. “Stel je mist een rechterarm. Dan kun je niet het rechterstuurdeel bedienen, waar de voorrem en het gashendel zitten. Die functies moeten dan elders op de motor worden gemonteerd, bijvoorbeeld op het linkerstuurdeel. Dat doen zij.”

Derde partij is rijschool Koops. Die verzorgt de rijlessen voor mensen met een lichamelijke beperking, op een viertal aangepaste lesmotoren. Het Centraal Bureau voor de Rijvaardigheid (CBR) vormt de overkoepelende instantie die de rijbewijzen afgeeft. “Het CBR is blij met ons werk. Zij krijgen regelmatig aanvragen van mensen met een beperking die motor willen rijden. Het CBR wist zich daar eerst geen raad mee, maar nu sturen ze mensen naar ons door. We zijn hun hofleverancier geworden.”

De orthesen en prothesen van Mijnheer zijn op maat gemaakt voor de beperking van de aspirant-motorrijder. “Dat kan een subtiele aanpassing zijn, bijvoorbeeld voor iemand die door een bedrijfsongeval zijn duim en wijsvinger is kwijtgeraakt. Die kan met zijn drie andere vingers nog wel het stuur vastpakken. Een man bij wie de vingers door een cirkelzaag zijn afgezaagd, heeft echter meer nodig. Hij heeft geen grip meer op het stuur. Ik maak dan een voorziening waarmee hij de trekkracht van de motor toch kan opvangen. Ik kijk altijd wat iemand nog zelf kan, daar pas ik mijn voorziening op aan. Eén ding is zeker: het zijn nooit standaardproducten. Binnen Stel Orthopedie word ik Willy Wortel genoemd. Dat klopt wel. Ik maak vaak bijzondere, creatieve producten. Met een standaardvoorziening red je het niet.”

Het freelocksysteem vormt een essentieel onderdeel van de voorzieningen van Mijnheer. “Dat is een techniek die ikzelf heb ontwikkeld en die ik koppel aan een prothese of orthese. Je kunt het vergelijken met een skibinding. Het neemt de grijpfunctie over van de hand, het verdeelt de kracht van de motorrijder over beide stuurhelften en het schiet los op het moment dat de motorrijder mocht vallen. Net zoals een zekering.”

Olympische Spelen

Motorrijders met een beperking hebben er veel voor over om te kunnen blijven rijden, net zoals ze deden vóór hun ziekte of ongeval. “Ze beleven er zoveel aan. Je koopt geen motor om van A naar B te komen, zoals bij een auto. Er zit veel meer passie bij. Motorrijden geeft vrijheid. Het doet deze mensen pijn als ze hun motor kwijtraken.”

Ondertussen breidt het werk van Mijnheer zich uit naar andere vervoersmiddelen, zoals mountainbikes en racefietsen. “Veel motorrijders zijn ook serieuze fietsers, er zitten zelfs topsporters tussen. Het is dan logisch dat ik ook orthesen of prothesen maak voor op de fiets. Ik heb bijvoorbeeld voorzieningen gemaakt voor het paralympisch wielerteam dat meedeed aan de Olympische Spelen in Londen. Die hebben zelfs medailles gewonnen. Het verschil met de motoren is dat ik ook zelf de fietsaanpassingen doe. Soms zaag ik een carbonstuur doormidden, als dat nodig is. Het combineren van orthese of prothese met de fietscorrecties luistert zo nauw, dat doe ik liever zelf.”
Nee, er bestond geen regelgeving over het motorrijden met een lichamelijke beperking. Door het werk van de MMVG is die er inmiddels gekomen. “Dat is zelfs Europese regelgeving geworden. Als een klant van mij in Denemarken wordt aangehouden, dan weet de politie: dit mag. Dat is in Europa algemeen bekend. Hij kan daarna dus rustig zijn toertocht vervolgen.” www.mmvg.nl

deel: Email to someoneGoogle+Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedIn
MENU